"Się szło.
Się szło, wzniecając od czasu do czasu drobne obłoczki kurzu włóczeniem wiecznie maszerujących nóg, po drożach i bezdrożach dróg, nisko niziutko przyziemnie naziemnie podziemnie, już od dwóch lat podziemnie pogrzebnie pogrobowo, z grobu się wstało, ale z martwych jak gdyby się nie wstało, ale z grobu się wyszło, tak to na to oto wyszło, i tak się chodzi jak duch ze stopami pod ziemią,a reszta przy ziemi niziutko przyziemnie naziemnie, kolana uda brzuch piersi ręce głowa, niewyraźne to wszystko, zamazane to wszystko i włóczące się, snujące się to wszystko po ziemi jak opar, jak zjawa, jak duch... ale...

ale może może może może może może morze jeszcze kiedyś się będzie szło inaczej, jak dawniej, dla kogoś, do kogoś: nadziemnie podniebnie napowietrznie niebotycznie (...) zechciej więc, proszę, biednemu włóczędze wybaczyć i użycz mi jednego anielskiego włosa z promiennej promienistej bujnej twojej grzywy, to sobie po nim zjadę na dół, na padół, bo czeka mnie tam człowiek drugi, który dla mnie jest pierwszy, a razem, my razem to, ach, my razem..."

Edward Stachura "Się"






UWAGA!!
dedykacja TYLKO dla mnie

http://www.digart.pl/praca/495074/Szybowiec.html

Dzięki wielkie dla Autora! http://prodigalson1.digart.pl/



Kochane Psisko... http://www.dognet.pl/flower.php?fid=6136


Nowy Członek Rodziny http://picasaweb.google.pl/bazylja/Bisskit

Jeszcze Nowszy Członek Rodziny https://picasaweb.google.com/bazylja/Byczek#